Klik hier voor de online versie


14 februari 2014

Met de 290 GD naar Marokko

Mede geënthousiasmeerd door onze Marokkaanse onderburen in Amsterdam zijn we half december met onze G-Klasse naar Marokko gereden.
Na een rit van drie dagen kwamen we in Algeciras (Zuid-Spanje) aan. Vanaf dat moment kwamen we duidelijk in een andere wereld. Vele mannetjes (oplichters) proberen je een ticket voor de boot te verkopen en ook het inladen van de boot verliep erg chaotisch en ongeorganiseerd. Het duurde erg lang, ook doordat de boot niet kon aanleggen door hevige storm op de Straat van Gibraltar.
Het douaneproces vond deels plaats op de boot en deels na aankomst.
 

Het was even gedoe met allerlei formulieren, maar uiteindelijk kwamen we zonder problemen het land in.
Ons voornemen om niet in het donker te rijden in Marokko werd al gelijk getart.
We vonden echter vrij snel een camping in Martil (nabij Tétouan) waar we ondanks het tijdstip meteen zeer hartelijk werden ontvangen. Ook werd het restaurant op de camping speciaal nog geopend voor ons, niet te geloven, de vakantie was echt begonnen!
De volgende ochtend werden we wakker met een stralend blauwe lucht. We reden langs Chefchaouen (Rifgebergte) naar Fes, waar we de oude medina bezochten met bijbehorende hectiek. De G lieten we achter op de camping en gingen met een stadsbus en een oude Mercedes W123 taxi naar het centrum. Ongelofelijk hoeveel grand taxi's van dit type in de steden rondrijden. Hierbij is het normaal dat de taxi pas vertrekt als naast de chauffeur zes passagiers zijn ingestapt (twee personen op de voorstoel), bijzonder (krappe) ervaring.
Na Fes zijn we doorgereden naar Midelt waar we het asfalt verruilden voor de onverharde Cirque de Jafar (in de hoge Atlas). Van een stoffige dirtroad met wijds uitzicht reden we steeds verder het berglandschap in met smalle rotsachtige wegen, steile afgronden en sneeuw. Dit was meteen de heftigste terrein route die we ooit hadden gereden. Het werd vroeg donker en door onze lage snelheid moesten we kamperen langs de route. We vonden een spannende plek in de sneeuw op 2200m in een krappe droge rivierbedding. Achteraf gezien de koudste nacht van de vakantie (ijs aan de binnenkant van de tent).
De daaropvolgende dagen zijn we langzaam door de Atlas getrokken, met soms maar 5 à 10 km per uur. Een ontzettend mooi en afwisselend landschap. En zelfs op de hoge bergpassen (boven de 2900m!) zijn nog overal kleine nederzettingen, akkertjes en nomaden te vinden. De G reed moeiteloos de berg af (45 graden naar beneden over flinke keien) als we de route even kwijt waren.



De tijd nemen voor onverharde wegen en ongebaande paden inslaan betekent ook op weggetjes terechtkomen die niet meer op de kaart of gps staan. Maar zelfs op de meest afgelegen plekken word je zeer hartelijk ontvangen door de lokale bevolking. We kwamen op 2e Kerstdag in een berberdorp nabij het M'Goun-massief, waarvan de hoogste top 4071m is. Na het uitklappen van de tent onder toeziend oog van een hele familie werden we uitgenodigd voor de thee en een simpele avondmaaltijd. We konden alleen met handen en voeten communiceren, maar het was heel gezellig. De volgende ochtend konden we deze familie gelukkig ook weer van dienst zijn door de oudste dochter met een grote zak aardappelen mee te nemen naar het dichtstbijzijnde dorp (een uur met de auto).
Na een kleine week verlieten we de Atlas en vervolgden onze weg naar het zuiden via de Vallée du Dadès en de Vallée du Drâa, vol met dadelpalmbomen (te plukken vanaf het dak van de G). Via Ouarzazate en Zagora arriveerden we in M´Hamid, de laatste plaats voor de Algerijnse grens (die overal gesloten is). Rondom M´Hamid zijn prachtige zandduinen en vlaktes. Er is ook nog redelijk wat begroeiing door de rivier de Drâa, die grotendeels onder de grond stroomt. In de Atlas kwamen we niet veel toeristen tegen, maar in de woestijn waren opeens meer 4x4s te vinden. Bijna altijd wel met gids of in groepen. Na het afwachten van een lichte zandstorm begonnen we aan onze 130km woestijn/offroad met als doel Foum-Zguid, het eerste stadje waar weer een pomp is en het asfalt weer begint. Wildkamperen in de woestijn was geen probleem, en het maken van een vuurtje was nooit eerder zo makkelijk! Op oudejaarsavond kampeerden we midden in de prachtige duinen van Erg Chigaga. Terreinrijden in zand was voor ons een nieuwe en bijzondere ervaring, en natuurlijk zaten we ook een aantal keer behoorlijk vast. Gelukkig kwamen de kunststof rijplaten goed van pas. De door Cor Millenaar gemonteerde snorkel en cycloon deden hier ook goed zijn werk. In heel Marokko zijn we trouwens maar één andere G tegengekomen, een Franse rallywagen in de woestijn.
Na onze avonturen in de woestijn zijn we familie van onze onderburen gaan opzoeken in Tata en Guelmim. Ook dit was een bijzondere ervaring. We werden gelijk in de familie opgenomen en gingen gekleed als Marokkanen weer weg. De verschillen tussen de diverse streken en tussen steden en dorpen zijn groot. Toch zijn vrijwel overal de huizen eenvoudig en vrijwel zonder meubels. In dezelfde ruimte wordt gegeten, geleefd en geslapen.



We bezochten de mooie rotsachtige kust bij Sidi Ifni en reden vervolgens naar Tafraoute in de Anti-Atlas. Inmiddels in het gezelschap van een vriend uit Amsterdam die spontaan naar Agadir was gevlogen om het laatste weekje met ons mee te reizen. Ruimte genoeg in de auto om de reis met zijn drieën te vervolgen. Via de oude stad Taroudant en de mooie bergpas Tizi-n-Test reden we naar Marrakech om daar nog een dag in de medina en op het grote plein Jemaa-el-Fna door te brengen. Vanaf Marrakech naar het noorden loopt een snelweg waardoor we in één dag weer terug konden rijden naar Tanger, vanwaar we dezelfde avond nog de boot namen naar Tarifa. Na drie intense weken in Marokko zat het er helaas weer op. Het traject met de boot blijft spannend, aangezien er wilde verhalen de ronde doen dat koeriers soms drugspakketjes vastmaken onder auto's van toeristen. De auto kwam gelukkig zonder problemen door de grote scanner bij de Marokkaanse douane en na middernacht stonden we weer op Europese bodem.
We reden in drie dagen naar het noorden, onderweg net als op de heenweg wildkamperend in Noord-Spanje en vlak onder Parijs. Na probleemloos allerlei onmogelijke wegen in Marokko gereden te hebben vertoonde de G hier pas voor het eerst een gebrek: de versnellingspook schoot steeds uit de vijfde versnelling. We konden er prima mee thuis komen en op dit moment zijn de medewerkers Cor Millenaar nog bezig met het stellen van een diagnose.
Marokko heeft onze verwachtingen overtroffen. Wat ons betreft een ideaal vakantieland waar we zeker terugkomen! Mooi weer, heerlijk eten, heel gastvrije hartelijke mensen, schitterend afwisselend landschap met uitdagende wegen voor de G en goedkope brandstof.
Helaas staat de G staat voorlopig stil. Gelijk na thuiskomst hebben we hem moeten schorsen door de nieuwe MRB-regeling. Maar dat weerhoudt ons niet om alweer te dromen van nieuwe reizen!

Stefan en Femke

 

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

 

Meer nieuws...



Om te verzekeren dat u al onze emails ontvangt, raden wij u aan de afzender van
deze nieuwsbrief aan uw adressenbestand toe te voegen